Picea glauca 'J. W. Daisy's White'

Odmiana bardzo powoli rosnąca, o pokroju bardzo regularnego stożka, o cienkich, sztywnych pędach. Bardzo podobna do odmiany ‘Conica’. Dorasta do wysokości 1-2 m, przy średnicy u podstawy dochodzącej do 1 m. Niekiedy wytwarza dwa lub więcej przewodników, a wtedy mamy do czynienia z dwoma lub więcej stożkami. 
Igły krótkie (1-1,5 cm długości) cienkie i miękkie wiosną intensywnie kremowożółte, później w okresie lata jasnozielone, wcześnie rozwijające się na wiosnę. Igły drugiego przyrostu jasnozielone. 
Nie wytwarza szyszek. 
Wytrzymała na mrozy (strefa 5a), czasami jednak mroźne i silne, suche wiatry mogą przesuszyć igły od strony nawietrznej, które brązowieją i opadają. 
Tolerancyjna w stosunku do gleby, jednak najlepiej rośnie w podłożu żyznym, umiarkowanie wilgotnym, o odczynie lekko kwaśnym. Odporna na suszę i zanieczyszczenie powietrza. Wymaga stanowisk słonecznych, ale silne słońce może nieznacznie przypalać żółto zabarwione igły. 

Roślina rocznie przyrasta zaledwie o 5-6 cm, osiągając po 10 latach uprawy około 1 m wysokości. Igły są krótkie, lekko kłujące, osadzone wokół pędów. Same pędy są stosunkowo cienkie, wałeczkowate, zakończone wyraźnym pąkiem szczytowym. Cechą charakterystyczną odmiany jest jasna, kremowa barwa wiosennych przyrostów. Początkowo najmłodsze igły są niemal białe i dosyć wrażliwe na silne promieniowanie słoneczne i mogą być uszkadzane. Później przyrosty stopniowo żółkną i w czerwcu stają się zielone. Drugi, letni przyrost jest już wyłącznie zielony. Odmiana mało wymagająca.

Odmiana polecana do ogrodów przydomowych - na rabaty, wrzosowiska i do ogrodów skalnych. Sadzi się ją pojedynczo lub w niewielkich grupach w miejscach zacisznych i osłoniętych. W okresie zimy należy chronić przed zbyt silnym nasłonecznieniem i wiatrami. 
Często w suche lata atakowana przez przędziorki. Igły przez nie zaatakowane żółkną, później brązowieją i opadają.