Fagus sylvatica 'Atropunicea'

Wyniosłe, majestatyczne drzewo dorastające do 30 m wysokości i więcej. Korona, o ile drzewo rośnie swobodnie i ma dużo miejsca, może mieć średnicę do 20 m.  
Liście są dość sztywne, jakby skórzaste, błyszczące, eliptyczne lub jajowate, ciemnoczerwone, na wiosnę rozwijają się późno. 
Kwiaty drobne, bez znaczenia ozdobnego, rozwijają się w końcu kwietnia lub na początku maja. 
Owoce to cztery zdrewniałe, również purpurowo zabarwione okrywy, osłaniające duże, trójgraniaste orzeszki („bukiew”), są pokryte drobnymi, zwykle szydlastymi wyrostkami. 
Ponieważ odmiana ta powtarza cechy podczas rozmnażania z nasion w handlu możemy spotkać formy różniące się wybarwieniem liści, dlatego też nazwa odmianowa uznawana jest za nazwę zbiorową. Wśród liści typowych dla odmiany ‘Atropunicea’ w koronach starych drzew zawsze można znaleźć pędy z liśćmi zielonymi. 
Odporna na mróz (strefa 5a), ale sadzona na północnym wschodzie może przemarzać. Późne wiosenne przymrozki mogą powodować przemarznięcie liści i pędów. 
Wymaga podłoża żyznego, przepuszczalnego, z niskim poziomem wody gruntowej, o odczynie od lekko kwaśnego po zasadowy. Lubi wilgotne powietrze, odporna na zanieczyszczenie powietrza i warunki miejskie. 
Do stosowania w parkach, ogrodach przydomowych i zieleni osiedlowej. Sadzi się ją pojedynczo na trawnikach lub rabatach. Ładnie wygląda w kompozycjach barwnych z innymi odmianami. 
W okresach suszy młode egzemplarze wymagają podlewania. 
Należy przesadzać z bryłą ziemi i najlepiej w okresie wiosennym.