Catalpa bignonioides 'Aurea'

Pień krótki, najczęściej krzywy, z jasnobrązową korą. Korona szeroka, rozłożysta, ale niezbyt gęsta. Pędy grube, sztywne, kruche i łamliwe. 
Liście duże, długości 10-25 cm, sercowate, na wierzchołku krótko zaostrzone, bez klap, wiosną intensywnie złotożółte, później żółtozielone, na spodzie gęsto owłosione, całobrzegie. Wiosną późno się rozwijają, a zaraz po rozwinięciu są purpurowe. Jesienią przebarwiają się na żółtozielono, szybko opadają zaraz po pierwszych przymrozkach. Po roztarciu nieprzyjemnie pachną. 
Kwiaty duże, zrosłopłatkowe, o średnicy 3-4 cm, zebrane w dość duże, stożkowate wiechy długości do 35 cm. Płatki białe, na brzegach fryzowane, wewnątrz fioletowo nakrapiane, z dwoma żółtymi pasami. Kwitnie w lipcu lub sierpniu, ale kwiaty na tle żółtozielonych liści niezbyt dobrze widoczne. Kwitnienie mniej obfite niż u typu. 
Owocem są torebki przypominające strąki długości 20-30 cm i średnicy 6-8 mm. Pozostają na drzewie aż do wiosny stanowiąc ciekawą dekorację. 
Wymaga gleb żyznych, głęboko uprawionych, przepuszczalnych, ale dość wilgotnych, o odczynie od lekko kwaśnego po obojętny, a nawet lekko zasadowy. Najlepiej sadzić ją w pełnym słońcu, ale jeśli rośnie w zbyt suchym miejscu słońce może przypalać liście. Dobrze znosi zanieczyszczenie powietrza i słabe zasolenie. Nie nadaje się jednak do nasadzeń przyulicznych, gdyż jej pędy są kruche i łamliwe.  
Polecana do parków, zieleni osiedlowej i większych ogrodów przydomowych. Ładne drzewo krajobrazowe. Najlepiej wygląda posadzona pojedynczo na trawniku, szczególnie na ciemnym tle.  
Drzewo ze względu na późny rozwój liści i wczesne ich zrzucanie pozostaje w stanie bezlistnym niemal przez 7 miesięcy w roku.  
Nie lubi przesadzania.