Berberis thunbergii 'Powwow'

Niewysoki krzew dorastający do 1 -1,5 m wysokości, o dość regularnym, wyprostowanym pokroju. Gałęzie sztywne, gęsto ulistnione, w starszym wieku nieco rozchylające się na boki, z krótkimi (0,5-2 cm długości), sztywnymi, pojedynczymi cierniami.
Liście drobne, łopatkowate, długości 2-3 cm, całobrzegie, klinowate u podstawy i tępe na wierzchołku. Początkowo jasnożółte, później zielenieją, a na nich pojawiają się dość liczne białe lub kremowe, nieregularne plamki. Jesienią przebarwiają się na żółtopomarańczowo.
Kwiaty z zewnątrz czerwonawe, wewnątrz żółte, średnicy 5-10 mm, zwisające pojedynczo lub zebrane po kilka sztuk w kątach liści. Kwitnie w końcu maja i na początku czerwca. Kwiaty charakterystycznie pachnące. Kwiaty miododajne.
Owoce eliptyczne, długości do 1 cm, jasnoczerwone, błyszczące, zwisają po 1-5 sztuk na krótkich szypułkach wzdłuż pędów. Dojrzewają we wrześniu i bardzo długo pozostają na krzewie.
Mało wymagająca odmiana, najlepiej rośnie na glebach lekkich i przepuszczalnych, ale dostatecznie wilgotnych, o odczynie od słabo kwaśnego po lekko zasadowy. Odporna na suszę. Powinna być sadzona w miejscach nasłonecznionych, ale dobrze wybarwia się także w niewielkim półcieniu. Dość odporna na warunki miejskie i niewielkie zasolenie.
Polecana do parków, zieleni miejskiej i ogrodów przydomowych. Może być sadzona przy ulicach i w pasach między jezdniami. Nadaje się na żywopłoty i nieformowane szpalery. Stosowana w kompozycjach z innymi krzewami. Najlepiej wygląda sadzona w grupach po kilka sztuk.
Atrakcyjna ze względu na zabarwienie liści.