Berberis thunbergii 'Rose Glow'

Niewysoki krzew dorastający do 1,5 m wysokości, o kulistym pokroju. Gałązki początkowo sztywne, w starszym wieku nieco przewisające, z krótkimi (0,5-2 cm długości), sztywnymi, pojedynczymi cierniami. Pędy bruzdkowane, czerwone.
Liście drobne, łopatkowate, długości 1,5-2,5 cm, całobrzegie, klinowate u podstawy i tępe lub słabo zaostrzone na wierzchołku, wiosną po rozwinięciu czerwone z różowymi, białymi lub szarymi, gęstymi plamami lub smugami. Pstrość nieregularna. Z reguły młode liście na długopędach są bardziej pstre, czasami nawet prawie różowe lub białe. Jesienią przebarwiają się na karminowoczerwono.
Kwiaty z zewnątrz zaczerwienione, wewnątrz ciemnożółte, średnicy 5-10 mm, zwisające pojedynczo lub zebrane po kilka sztuk w kątach liści na dolnej stronie pędów. Kwitnie w końcu maja i na początku czerwca. Kwiaty miododajne.
Owoce eliptyczne, długości do 1 cm, jasnoczerwone, błyszczące, zwisają po 1-5 sztuk na krótkich szypułkach wzdłuż pędów. Dojrzewają we wrześniu i bardzo długo pozostają na krzewie.
Odmiana otrzymana w szkółkach F.J. Spaargaren & Zonen w Boskoop, w Holandii w 1957 roku.
Odporna na mróz (strefa 5a).
Mało wymagająca, najlepiej rośnie na glebach lekkich i przepuszczalnych, ale dostatecznie wilgotnych, o odczynie od słabo kwaśnego po lekko zasadowy. Odporna na suszę. Powinna być sadzona w miejscach nasłonecznionych, ale dobrze wybarwia się także w niewielkim półcieniu. Dość odporna na warunki miejskie i niewielkie zasolenie.
Polecana do parków, zieleni miejskiej i ogrodów przydomowych. Może być sadzona przy ulicach i w pasach między jezdniami. Nadaje się na żywopłoty i nieformowane szpalery. Stosowana w kompozycjach z innymi krzewami. Najlepiej wygląda sadzona w grupach po kilka sztuk.
Atrakcyjna ze względu na zabarwienie liści. Bardzo zbliżona do odmiany ‘Pink Rose’.