Physocarpus opulifolius 'Luteus'

Krzew osiągający wysokość do 3 m i podobną średnicę. Pokrój zaokrąglony, główne pędy sztywne i wyprostowane, boczne cieńsze i przewisające. Rośnie szybko, do około 50 cm rocznie. Młode pędy jasnobrązowe w starszym wieku z łuszczącą się korą
Liście owalne, 3-5-klapowe, grubo ząbkowane, długości do 13 cm. Blaszka liściowa wiosną jasnożółta w lecie żółtozielona . W miejscach mniej oświetlonych zielonożółta. Jesienią przebarwiają się na żółtoczerwono.
Kwiaty białe zebrane w baldachowate kwiatostany średnicy 4-5 cm. Kwitnie obficie w końcu czerwca i na początku lipca.
Owoce (rozdęte mieszki) dojrzewając w końcu sierpnia przybierają kolor czerwony.
Całkowicie odporna na mrozy (strefa 4)
Mało wymagająca, co do podłoża, równie dobrze rośnie na glebach zarówno suchych, jak i mokrych, o odczynie od kwaśnego po zasadowy.
Wymaga stanowiska słonecznego, ale też dobrze rośnie w półcieniu jednak ma wtedy nieco gorsze wybarwienie. Na bardzo nasłonecznionym stanowisku i suchej glebie mogą pojawić się przypalenia na liściach.
Wytrzymała na suszę i warunki miejskie, zanieczyszczenia powietrza i gleby.
Polecana zarówno do ogrodów przydomowych, jak i zieleni osiedlowej. Może być sadzona w parkach, pasach przyulicznych i przy autostradach. Najlepiej wygląda posadzona w grupach, ale także i pojedynczo na trawniku lub rabacie. Stosowana w kompozycjach z innymi odmianami pęcherznicy oraz z innymi krzewami.
Bardzo dobrze znosi cięcie. Co 2-3 lata zaleca się wycinać najstarsze pędy. Nadaje się na strzyżone żywopłoty i nieznacznie formowane, niewysokie szpalery.
Dobrze znosi przesadzanie.