Syringa vulgaris 'Princesse Sturdza'

Krzew wolno rosnący, osiągający wysokość 3-3,5 m, szeroko rozłożysty, do 3 m średnicy. Liście w zarysie jajowate, długości 6-12 cm, wiosną delikatne i jasnozielone, później sztywne, ciemnozielone i błyszczące. Jesienią opadają zielone lub zielonożółte po pierwszym większym przymrozku. Kwiatostany wyprostowane, złożone z 1-2 par wiech o długości do 20 cm. Wiechy rozgałęzione, stożkowate. Pąki fioletowopurpurowe, kwiaty pojedyncze, liloworóżowe, słabo pachnące. Płatki jajowate, zaostrzone. Kwitnie w pierwszej połowie maja. Odmiana wyselekcjonowana przez C. Belliniego w 1996 roku, wprowadzona na rynek europejski przez Minier Nurseries. Całkowicie odporna na mróz (strefa 5a). Odmiana tolerancyjna co do podłoża, ale najlepiej rośnie na glebach gliniasto-piaszczystych z dużą zawartością próchnicy. Źle rośnie na glebach piaszczystych i bardzo mokrych. Odczyn podłoża od lekko kwaśnego do słabo zasadowego. Wrażliwa na suszę, szczególnie w okresie wyrastania pąków kwiatowych oraz podczas kwitnienia. Wymaga stanowisk słonecznych. Przydatna do uprawy w parkach i ogrodach, sadzona pojedynczo lub w grupach z innymi lilakami. Odmiana zwykle szczepiona na lilaku pospolitym z tego względu mogą pojawić się liczne odrosty, które co roku należy usuwać. Aby się tego ustrzec wskazane jest posadzenie roślin głębiej niż rosły w szkółce. Po 2-3 latach odmiana usamodzielni się, a ewentualne pojawiające się odrosty będą szlachetne. 
Dobrze znosi przycinanie i odmładzanie. Konieczne jest wycinanie przekwitłych kwiatostanów, szczególnie w młodym wieku, aby nie osłabiać rośliny i sprowokować ją do wypuszczenia młodych pędów. Dodatkowo przekwitłe kwiatostany nie są atrakcyjne i raczej szpecą niż zdobią. Wycinania dokonuje się zaraz po kwitnieniu. Co kilka lat należy przeprowadzić cięcie odmładzające. Odmiana dobrze znosi przesadzanie, nawet w starszym wieku.