Liriodendron tulipifera

Wysokie, majestatyczne drzewo, dorastające u nas do 15-20 m wysokości, z szeroką (10-15 m) koroną na wyniosłym pniu.
Liście o jedynym w swoim rodzaju kształcie, o czterech rogatych klapach (europejscy kolonizatorzy Ameryki Północnej porównywali je do kobiecej koszuli nocnej!), jasnozielone. Warto z bliska przyjrzeć się jajowatym przylistkom, które jak u magnolii okrywają, jak dwie złożone dłonie, zawiązki kolejnych liści. Jesienią przebarwiają się na żółtobrązowo lub brązowopomarańczowo.
Kwiaty są piękne (rozwijają się w środku lata), ale zupełnie niewidoczne wśród liści: do złudzenia przypominają tulipany o sześciu płatkach, płatki są żółtawozielone, z pomarańczową plamą u nasady. Kwitną, co najmniej 15-letnie egzemplarze.
Owoce to wąskie, gładkie, zaostrzone „szyszki” długości do 10 cm, złożone z kilkudziesięciu wąskich „skrzydlaków”.
Dość odporna na mróz (strefa 6a), jednak w surowe zimy może nieco przemarzać. Bardzo dobrze regeneruje, zarówno po przemarznięciu, jak i mechanicznych uszkodzeniach pędów.
Wymaga podłoża przepuszczalnego, żyznego, świeżego, umiarkowanie wilgotnego, o odczynie słabo kwaśnym. Nie lubi zwartego podłoża, a także powierzchni zabrukowanych w najbliższej okolicy korzeni. Wrażliwa na zasolenie gleby. Stanowisko słoneczne, sadzi się ją w miejscach zacisznych, ciepłych, osłoniętych od wiatru.
Odmiana polecana do dużych ogrodów parków oraz do zieleni osiedlowej. Najlepiej prezentuje się pojedynczo na trawniku. Dobre drzewo do kompozycji krajobrazowych.
Młode egzemplarze należy zabezpieczyć przed mrozem.