Viburnum rhytidophyllum

Kalina sztywnolistna jest zimozielonym krzewem o dosyć luźnym pokroju i sztywnych, szorstkich gałęziach. W Polsce zwykle dorasta do około 3 metrów wysokości. Młode pędy pokryte są filcowatym, białym kutnerem. Podłużne, ciemnozielone, błyszczące po wierzchu i pomarszczone liście osiągają 15-20 cm długości. Liście są wyraźnie żebrowane, grube, sztywne, z gęstym, wełnistym kutnerem na spodzie. Zimą, w czasie mrozów, liście zwijają się w rurki, podobnie jak liście różaneczników. Dzięki temu roślina zabezpiecza blaszki liściowe przed nadmierną transpiracją i tzw. zjawiskiem suszy fizjologicznej, wywołanej brakiem możliwości pobierania wody ze względu na zamarznięty grunt. W rejonach o wilgotnym klimacie i łagodnych zimach liście utrzymują się nawet kilka lat. W maju i czerwcu na krzewach pojawiają się kremowo-białe, drobne kwiaty zebrane w szerokie i płaskie podbaldachy o średnicy od 10 do 20 cm. W kwiatostanie wszystkie kwiaty są płodne, pręciki są dłuższe od korony zaś znamiona słupków są czerwono-brunatne. Z końcem lipca zaczynają dojrzewać, ale nie równocześnie, niewielkie, jajowate, nieco spłaszczone owoce. Początkowo owoce są czerwone, w pełni dojrzałe – czarne i błyszczące, stąd w trakcie dojrzewania owocostany są dwubarwne. Dojrzałe pestkowce stanowią atrakcyjne pożywienie dla ptaków. Kwiaty zawiązują się na pędach jesienią i zimują okryte filcowatymi włoskami.   Podobnie jak inne krzewy zimozielone uprawiane w klimacie Polski Viburnum rhytidophyllum wymaga miejsc osłoniętych od wiatru, zacisznych, najlepiej półcienistych. Gleba powinna być żyzna i świeża, stale wilgotna. Kalina sztywnolistna źle znosi długotrwałą suszę oraz silne mrozy. Krzewy, a w szczególności te, które rosną na stanowiskach słonecznych oraz młode egzemplarze, należy okrywać na zimę stroiszem, agrowłókniną lub słomą. Podczas ostrych zim liście i pędy mogą częściowo przemarzać, ale po silnym wiosennym cięciu krzewy dosyć dobrze regenerują. Roślina bardzo rzadko atakowana przez szkodniki.