Berberis thunbergii

Niewysoki krzew dorastający do 1,5 m wysokości, o dość regularnym, kulistym pokroju. Gałązki sztywne, krótkie, w starszym wieku łukowato wygięte, z krótkimi (0,5-2 cm długości), sztywnymi, pojedynczymi cierniami. Pędy bruzdkowane, czerwone lub czerwonobrązowe. Liście drobne, łopatkowate, długości 1-3 cm, całobrzegie, klinowate u podstawy i tępe na wierzchołku. Z wierzchu ciemnozielone, na spodniej stronie sinozielone. Jesienią przebarwiają się na czerwono lub czerwonopomarańczowo. Kwiaty z zewnątrz zaczerwienione, wewnątrz żółte, średnicy 5-10 mm, zwisające pojedynczo lub zebrane po kilka sztuk w kątach liści, na dolnej stronie pędów. Kwitnie w końcu maja i na początku czerwca. Kwiaty charakterystycznie pachnące. Owoce eliptyczne, długości do 1 cm, jasnoczerwone, błyszczące, zwisają po 1-5 sztuk na krótkich szypułkach wzdłuż pędów. Dojrzewają we wrześniu i bardzo długo pozostają na krzewie. Mało wymagający krzew, najlepiej rosnący na glebach lekkich i przepuszczalnych, ale dostatecznie wilgotnych, o odczynie od słabo kwaśnego po lekko zasadowy. Odporny na suszę. Źle rośnie na glebach ciężkich i bardzo mokrych. Powinien być sadzony w miejscach nasłonecznionych. Odporny na warunki miejskie i niewielkie zasolenie. Bardzo dekoracyjny szczególnie jesienią, kiedy pięknie przebarwiają się jego liście.