Fagus sylvatica
Opis produktu
Wyniosłe, majestatyczne drzewo leśne - stare buki mają 30 m wysokości i więcej. Z daleka rzuca się w oczy zupełnie gładki, popielaty pień i szeroka korona (o ile drzewo rośnie swobodnie i ma dużo miejsca), której średnica może osiągnąć do 20 m.
Liście są dość sztywne, jakby skórzaste, lekko błyszczące, eliptyczne lub jajowate, na wiosnę rozwijają się późno, są jasnozielone; jesienią przybierają barwy pastelowe - są czerwonawobrązowe i pomarańczowożółte, często pozostają suche na gałęziach aż do wiosny.
Kwiaty drobne, bez znaczenia ozdobnego, rozwijają się w końcu kwietnia lub na początku maja.
Owoce to cztery zdrewniałe okrywy, osłaniające duże, trójgraniaste orzeszki („bukiew”), są pokryte drobnymi, zwykle szydlastymi wyrostkami.
Gatunek naturalnie występuje w zachodniej, środkowej i południowej Europie, a także na Kaukazie. W Polsce rośnie na południu i zachodzie kraju.
Sadzony na północnym wschodzie może przemarzać. Od późnych przymrozków przemarzać mogą młode liście i pędy.
Wymaga głębokich, żyznych, nieprzesychających gleb, ze stabilnym, niskim poziomem wody i łagodnego, „morskiego” klimatu, nie znosi zaś suszy. Wymaga stanowisk słonecznych lub półcienistych.
Zastosowania buka pospolitego są różnorodne - od alei, w tym przydrożnych, znanych na przykład z Pomorza, po parki i ogrody. Buki dają głęboki cień i, w przeciwieństwie na przykład do wiązów czy platanów, można je sadzić w parkach, blisko ścieżek, bo konary nie są kruche, wytrzymują uderzenia wiatru. Buk nie lubi „głębokiego” cięcia, ale bardzo dobrze znosi strzyżenie cieńszych gałązek (nie wiosną!), co można wykorzystać do zakładania geometrycznych w formie żywopłotów i szpalerów. Jedno z najważniejszych krajowych drzew leśnych, tworzy z innymi drzewami lasy - buczyny. Niezwykle ważne drzewo nie tylko w swych ogrodowych i parkowych rolach, ale szerzej - w życiu codziennym, zwłaszcza dawniej: dawało i daje wyśmienity opał i węgiel drzewny, jego drewno było cenione przez bednarzy, tokarzy, stolarzy (słynne gięte meble Thoneta!), a ulistnione gałęzie, ścinane z ogławianych drzew dawały dawniej w górskich okolicach Europy paszę dla zwierząt gospodarskich - „liściarkę”. Ogrodnicy od setek lat cenią bardzo żyzny kompost z bukowych liści.
| Grupa roślin |
Liściaste |
| Rodzina |
Fagaceae - bukowate |
| Charakterystyka Gatunku |
Pokrój: Stożkowy, Szerokostożkowy Wysokość: Od 20 m do 30 m Szerokość: Od 15 m do 20 m |
| Kwiaty |
Rodzaj kwiatów: Kwiaty niepozorne Barwa kwiatów: Okres kwitnienia: Kwiecień, Maj |
| Liście |
Trwałość liści: Sezonowe Kolor liści: Zielone Kolor liści jesienią: Żółty, Brązowy, Pomarańczowy Kształt liści: Jajowaty, Eliptyczny |
| Owoce |
Owoce niepozorne Barwa: Brązowy, Niepozorna Okres owocowania: Sierpień Krztałt: Orzeszki Zastosowanie: Brak zastosowania |
| Pędy |
Kolor pędów: Szary |
| System korzeniowy |
Mięsiste korzenie, Korzeń głowny |
| Podłoże |
Rodzaj gleby: Gliniasta, Gliniasto-piaszczysta, Żyzna Odczyn gleby: Obojętne (pH 5,0-6,0) (w tym lekko kwaśne) Wilgotność: Podłoże umiarkowanie wilgotne |
| Stanowisko |
Półcieniste, Słoneczne |
| Siła wzrostu |
Typowy dla gatunku |
| Formowanie |
Nie |
| Strefa klimatyczna |
5a od -28.9°C do -26.1°C |
| Zastosowanie polecane przez Bonsai Park |
Nasadzenia naturalistyczne, Zadrzewianie krajobrazowe, Rekultywacja, Zieleń osiedlowa, Aleje parkowe, Żywopłot naturalny, Żywopłot formowany, Duże ogrody |
| Dodatkowe informacje |
Warunki uprawy: Małe wymagania Cechy Użytkowe: Brak szczególnych cech Pora największej atrakcyjności: Wiosna, Jesień Walory: Ozdobny z liści, Zimą suche liście zostają na drzewie Występowanie gatunku: Europa Centralna, Europa Płd., Gatunek krajowy, Kaukaz Pochodzenie odmiany: Europa
|
